Her sanat dalında olduğu gibi Anadolu‘ya ait Halk Danslarımız da varoluş sebebini yaşanmışlıklarımızdan alır. Yaşanan herşey er yada geç görünmek ister. Aslında zamanın önemi yoktur. Anadolumuzun her köşesinde icra edilen Halkoyunlarımız; Atalarımızın hayatları boyunca yaşadıkları sevinçlerini üzüntülerini, zafer veya yenilgilerini, göçlerini sevdalarını, günlük yaşamlarını ve buna benzer sayısız deneyimlerini, bedenlerini kullanarak ifade etme ve yüzyılları aşarak günümüze kadar getirme becerileridir.
Bizler de tıp kı uzak doğu da olduğu gibi içsel gücümüzü geçmiş yaşanmışlıklarımızdan alırız. Çünkü zihin unutsa da beden aktarılan genler vasıtasıyla asla unutmaz sadece saklar. Ta ki bir gün sezgisel olarak yakın hissettiğimiz bir ezgi ile dans edene kadar. Sebebini anlayamadan çoşku ve heyecan duyarız. Epigenetik aktarımla gelen hücresel hafızamız harekete geçer ve biz yaşımız kaç olursa olsun bir akışla kendimizi geleneksel dansımızın içinde bütünleşmiş bulabiliriz. Bu bakış açısından yola çıkıldığında, yaşadığımız çağ ile geçmişimizi bütünleştirebilir ve geleceğimizin inşasında, yeni deneyimlerimizi de ekleyerek bedenlerimiz vasıtasıyla kendimizi ifade etme gücü bulabiliriz. Sanatta ifade bulmak, öncelikle kendimizin daha sonra toplum ve insanlığın bir üst versiyonuna katkı sağladığı bir gerçektir.
Bu sebeple hangi yaş gurubu olursa olsun 0-6 yaşdan sonra her birey bedensel dilini kullanmayı, duygularını, yaşadıklarını ifade etmeyi öğrenmelidir. Böylece doğmuş olduğu topluma ait duygularla, kendi yaşadığı çağ arasında bir bağlantı kurabilir ve kendini özünden kopmadan yeniden tanımlayabilir. Bunun en büyük kazancı kendini ifade edebilen içsel huzur, umutlu ve mutlu bireyleri topluma kazandırmaktır. Bu sebeple 0-6 yaş itibariyle çocuklar hem kendi bedenlerini tanıyıp kullanabilmeyi hem de bu yolla duygularını ifade edebilmeyi öğrenmeli.
Oynadığı her oyunun hikayesini, bölgesini, yöre tavırlarını öğrenmeli ve atalarıyla duygudaşlığı tatmalı ki, yer yüzünde güçlü bağlarla yalnız hissetmeden varlığını sürdürebilmelidir.
Türk Halk Dansları, değişik bölgelere göre çeşitli farklılıklar gösterir. Örnek olarak; Egede Zeybek, Erzurum ve çevresinde Bar, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da Halay, Orta ve Doğu Karadenizde Horon, Konya ve Mersinde Kaşık, Trakya’da Karşılama oyunları vardır ve her yaş grubuna yönelik eğitim çalışmaları yapılır.